To jest dyskusja na temat Muzeum Guzika w ramach forum Guziki | Buttons, będącego częścią forum Oferta Handlowa; GUZIK - niewielki przedmiot, z reguły okrągły lub kształtem zbliżony do koła, wykonany z twardego ...
GUZIK - niewielki przedmiot, z reguły okrągły lub kształtem zbliżony do koła, wykonany z twardego materiału, czasem obciągany tkaniną lub skórą, z 2 lub 4 otworami albo uszkiem umożliwiającym jego przyszycie, służący do zapinania odzieży. Swoją funkcję guzik spełnia łącznie z położoną naprzeciw, wzmocnioną dziurką lub pętelką. Niektóre guziki, np. umieszczone na rękawach marynarki stanowią jedynie ozdobę ubioru. Guziki znane były już starożytnym Grekom i Etruskom, którzy stosowali je do spinania tunik na ramionach, po przetknięciu przez pętelkę, jednak aż do XIII w., głównym elementem spinającym luźne, niekrojone ubrania, były fibule, agrafy, oraz sznurowania. Stosowanie delikatniejszych guzików jest nieodzowne w przypadku bardziej obcisłego ubioru, wymaga też umiejętności wykonywania odpowiednio mocnych dziurek. W czasach nowożytnych guziki jako pierwsi stosowali Brytyjczycy, którzy wytwarzali je od ok. 1160 roku. Prawo używania srebrnych i złotych guzików było zastrzeżone dla szlachty angielskiej dekretem króla Henryka III. Z Anglii wywodzi się też sposób podawania wymiarów guzików w tzw. liniach angielskich, oznaczanych trzema przecinkami za odpowiednią liczbą, np. 12'''. Długość linii angielskiej jest równa 0,025" (1/40 cala). Zgodnie z angielską tradycją średnica guzika u mankietu i przy kamizelce wynosi 22 linie, przy marynarce - 30 linii a przy płaszczu 45 linii. Jak każda inna część ubioru, również guziki miały swoje mody, ich wartość musiała odpowiadać wartości ubioru, a ta pozycji społecznej właściciela. Wyrabiano je z cennych surowców np. złota, srebra i kości słoniowej, dla mniej zamożnych z miedzi i jej stopów, ozdabiano różnorodnymi inkrustacjami. Najpospolitsze były guziki drewniane i kościane. Używanie ich stało się tak powszechne i przesadne, że w niektórych krajach, np. w Anglii w 1660 roku, wprowadzano ograniczenie ich stosowania. W XVIII w., do wyrobu guzików zastosowano cynę i jej stopy, z których guziki wytłaczano lub odlewano. Stosowanie cyny jest jednak związane z pewnym niebezpieczeństwem. Powszechnie znana cyna, tzw. biała, odpowiednio długo chłodzona, przechodzi w inną odmianę alotropową, tzw. cynę szarą, która ma postać proszku. Guziki wykonane z cyny mogą, więc, po takim ochłodzeniu, rozsypać się, co podobno przytrafiło się oddziałom armii rosyjskiej stacjonującym na Syberii. Z innych metali stosowano do wyrobu guzików m.in. mosiądz. Mosiężne guziki z ornamentami, dystynkcjami i symbolami służb czy organizacji były jeszcze do niedawna w powszechnym użyciu, niektóre z nich złocono. W połowie XVIII w. angielski inżynier Matthew Boulton (1728-1809), rozpoczął wytwarzanie drogich, błyszczących guzików ze stali, które wytwarzano przez przymocowanie polerowanych i fasetowanych ziaren stalowych do stalowych krążków, oraz guzików zdobionych wzorami ażurowymi. W tym samym czasie B. Sanders, duński fabrykant działający w Anglii, wprowadził guziki pokrywane tkaninami, płótnem lub brezentem. Od ok. 1830 roku guziki pokrywane tkaninami są wyrabiane przemysłowo. Do ich wyrobu stosowano także rogi i kopyta zwierzęce, którym pod wpływem ciepła można nadawać odpowiedni kształty, ciąć i barwić. Guziki porcelanowe, zdobione ręcznie malowanymi wzorami bądź za pomocą szablonów stały się specjalnością francuską. Kolorowe szkło, również używane do produkcji guzików, było wytwarzane w Czechach.
W Japonii znane były guziki ceramiczne, dekorowane tradycyjnymi, ręcznie malowanymi motywami, specjalnością chińską zaś były wykonane z czerwonej laki nałożonej na drewnianą podstawę, ozdobione skomplikowanymi, rzeźbionymi wzorami. Pod koniec XIX w. w Europie popularne były guziki lakierowane, wykonane z papier-mâché. Ok. 1890 roku amerykański producent John F. Boepple zaczął stosować do wyrobu guzików muszle małży słodkowodnych, żyjących w Missisipi i jej dopływach, w miejsce droższych, choć bardziej błyszczących muszli małży morskich. Współczesne guziki, spełniające głównie funkcje użytkowe, produkowane są przede wszystkim z tworzyw syntetycznych, takich jak żywice celulozowe, polistyrenowe i poliwinylowe, ale i innych tworzyw, np. skóry, metalu, drewna. W zależności od potrzeb również zdobione. Guziki prawdopodobnie pojawiły się w europejskich kaftanach jako jeden z efektów wypraw krzyżowych, a więc kontaktów z kulturą Bliskiego Wschodu. Używane w średniowiecznych strojach, zwłaszcza w XIII i XIV w., pełniły bardziej ozdobną niż użytkową funkcję. Wielką ich liczbę umieszczano jako ozdoby i zapięcia na wąskich rękawach kaftanów, od łokcia do nadgarstka, oraz na przedniej części odzieży. Rękawy te były tak wąskie, że nie można ich było włożyć bez rozpinania. W przeciwieństwie do rękawów, zapięcie kaftana jeszcze w XV wieku stanowił tylko jeden guzik. Od połowy XVII wieku, gdy kaftany stały się dłuższe i obcisłe, zaczęto wyposażać je w długi rządu guzików, ale zapinane były tylko górne.
W Polsce, podobnie jak w całej Europie, aż do końca XVIII w. guziki miały okrągły kształt, nazywano je knaflami lub kneflikami. Początkowo były to duże guzy zakładany na pętlice, robione ze złota, z drogich kamieni, pereł, metali i emalii. W końcu XVIII stulecia, pod wpływem mody angielskiej, weszły do polskiej mody płaskie, szlifowane guziki stalowe. Budziły one duże zainteresowanie ze względu na połysk oszlifowanych płaszczyzn, który jednak łatwo zanikał na skutek korozji metalu. W latach istnienia Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego, częścią umundurowania były guziki gładkie, białe lub żółte, imitujące srebro i złoto. Ozdobione były herbami i godłami, które przetrwały do dzisiaj w mundurze wojskowym i innych służb mundurowych, np. strażaków, leśników i pocztowców. Zdobienie i materiał guzików zmieniały się zgodnie z modą narzucaną przez ich wytwórców. Modę tę, tak jak i inne, narzucali głównie producenci francuscy. Wiosną i latem 1788 r. modne były np. guziki z widokami ważniejszych budowli paryskich. W południowych Czechach wyrabiano guziki szklane w technice églomisé. Polegała ona na tym, że na spodniej stronie szkła o średnicy ok. 3,8 cm, umieszczony był rysunek wykonany na złotej folii, ale czarnej barwy. Cały guzik wykonany był z mosiądzu lub tombaku. W rysunkach tych guzików przeważały widoki ruin, chat, mostów i zamków. Znany jest wypadek użycia metalowego guzika jako pocisku wystrzelonego ze sztucera lub fuzji. 22 czerwca 1768 roku, Marcin Oracewicz (ur. ok. 1720, zm. ok. 1790), członek krakowskiego cechu pasamoników i konfederat barski, użył guzika, oderwanego od żupana, jako pocisku podczas obrony Krakowa przed wojskami rosyjskimi. Guzikiem tym został zraniony jeden z oficerów rosyjskich, podpułkownik Bock. Tablica upamiętniająca to wydarzenie jest wmurowana na Barbakanie, zaś pomnik bohatera, wykonany w 1890 roku, stoi przed siedzibą Bractwa Kurkowego. Wydaje się, że obecnie guziki, jako zapięcie, są coraz mniej potrzebne. Do spinania mankietów eleganckich koszul służą niemniej eleganckie spinki, w strojach sportowych zastępują je elastyczne części ubioru, zamki błyskawiczne i rzepy. Jednak pojawianie się nowych rodzajów zapięć nie zapowiada całkowitego ich zaniku, są po prostu niezastąpione.
W przeszłości, wśród chłopców w wielu krajach rozpowszechnione były różne odmiany gry w guziki, polegające na odbijaniu ich od ściany i trafianiu w guzik przeciwnika. Dramatyczny przebieg rosyjskiej odmiany tej gry, tzw. uszka, opisany jest w książce "Samotny biały żagiel" W. Katajewa. Prywatne "Muzeum Guzików" istnieje w Łowiczu, a prowadzi je Jacek Rutkowski.
Jerzy Skoracki Włókna, tkaniny, stroje (vademecum) Wydawnictwo Politechniki Radomskiej Radom 2005
Price：$48.99Purchasing Star Trek Voyager Season 1-7 DVD Boxset English Version requires only $48.99, which is 40%-60% of the price on eBay even plus the postage, in addition, we will present three most popular DVD movies. It will be a not bad choice for you to enjoy them by yourself, present them to your friends, sell them out or dropship(dropshipping) them to your clients.
) - 
Buttonarium SE 
Wygląd liniowy
